1. Ως πολιτικό συγγραφέα, ως τη φωνή του βουβού κι αόρατου προλεταριάτου της Αμερικής.
2. Ως έναν κατεδαφιστικό κριτικό του αμερικανικού ονείρου κι έναν επίμονο αρνητή κάθε μισθωτής εργασίας.
3. Ως συστηματικό χρονικογράφο και ηθογράφο του περιθωρίου της σύγχρονης κοινωνίας.
4. Ως εκπρόσωπο της αντικουλτούρας και του κινήματος αμφισβήτησης.
5. Ως κριτικό των επαγγελματιών της αντικουλτούρας και της αμφισβήτησης.
6. Ως έναν flâneur, έναν περιπλανώμενο ή ασάλευτο παρατηρητή της ανθρώπινης κατάστασης.
7. Ως χιουμορίστα συγγραφέα, γελοιογράφο και σαρκαστή, έναν «Χέμινγουεϊ με μεταμοντέρνο γέλιο».
8. Ως ερωτικό συγγραφέα, ερωτευμένο και πορνογράφο.
9. Ως εύκολο στόχο κριτικής για κάθε λογής φεμινίστριες κι ακαδημαϊκούς.
10. Ως μεγάλο συγγραφέα, ως μεγάλο ποιητή.
Το πλήρες κείμενο στο δεύτερο τεύχος του Περιοδικού Γραμμάτων και Τεχνών Βακχικόν που ήδη κυκλοφορεί.
11. Ως breakfast αντί ενός ωμού βάτραχου … ο,τιδήποτε κι αν αντιμετωπίσεις την υπόλοιπη μέρα κάθε άλλο παρά αηδιαστικό θα σου φανεί .
12. Ως ένα ισχυρό εμετικό (που τελικά σε ανακουφίζει ) μετά από ανυπόφορη βαρυστομαχιά.
13. Ως γριά πουτάνα που την πληρώνεις μόνο και μόνο για να την ακούς να μουρμουράει …
Νομίζω, φίλε ναυτίλε, πως τους τρεις τρόπους ανάγνωσης του Μπουκόφσκι που αναφέρεις ήδη τους έχω επισημάνει και συμπεριλάβει στο νούμερο εννέα, “ως εύκολο στόχο κριτικής κλπ κλπ”.
Μάλλον παρεξηγήθηκα … (στην απόπειρά μου να σχολιάσω με όρους μπουκοφσκικούς).
Θα έλεγα ότι αυτά που αναφέρω συμπεριλαμβάνονται εν μέρει στο νούμερο εφτά (με ολίγη από τέσσερα).Εξάλλου στην ουσία ,πέρα απ’ ο,τιδήποτε άλλο , συμφωνώ με το δέκα.
ΟΚ, Αλέξη. Αν συμφωνούμε στο δέκα, όλα τα υπόλοιπα τα κουβεντιάζουμε. Ξέρεις ποιο είναι το πιο εντυπωσιακό ίσως στην περίπτωση του Μπουκόφσκι; Ότι είναι μεγάλος συγγραφέας, ενώ σχεδόν τα πάντα σε αυτόν (στην καθημερινή του ζωή, στην προχειρότητα συχνά της γραφής του, στα θέματά του) θα έπειθαν τον καθένα πως αποκλείεται απ’ όλα αυτά να βγει κάτι καλό. Κι όμως – είναι πολλοί οι δρόμοι που ακολουθεί η ποίηση κι είναι πολλοί οι τρόποι που μετέρχεται το πνεύμα…
αποχαυνωμένος καθώς είμαι, ένεκα ζέστης και υγρασίας, συνδράμω απλά, αντιγράφοντας ένα ποίημά του…
BLESS MY GREASY FOREHEAD
I am a fist aimed at nothing.
the rat shakes us and laughs.
the stone steps curse us.
Madrid explodes.
my mother cries in cantankerous sewers.
the girls run, the deer run, water runs.
the engines of hell roar.
in each closet is assembled the last Scream of Time.
we will jump like a toad in Nowhere.
we are there now.
6 / 11 / ‘92
υ.γ: εξαιρετικό και το προηγούμενο post μπάμπη…εύγε.
Σ’ ευχαριστώ, Ιωάννη. Χαίρομαι που δεν αποθαρρύνθηκες από τα προηγούμενα σχόλιά σου που άφησα αναπάντητα και χαίρομαι που σ’ αρέσει ο Μπουκόφσκι – γνωριζόμαστε σιγά-σιγά.
Πού βρίσκεται αυτός ο συνδυασμός ζέστης και υγρασίας που υφίστασαι; Πρέπει να έχω ζήσει εκεί ή, ίσως, όλοι θα ζήσουμε εκεί κάποτε (η οικολογική προειδοποίηση της ημέρας).
Τους δέκα λόγους (τρόπους) για τους οποίους υποστηρίζετε πως πρέπει να διαβάζουμε τον Μπουκ., τους έχουν υπηρετήσει πολύ καλύτερα πολλοί άλλοι.
Το γεγονός, Gonzalez, πως και άλλοι έχουν επιτύχει (καλύτερα ή χειρότερα) τα ίδια πράγματα με τον Μπουκόφσκι δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει λόγος να διαβάζουμε και τον ίδιο.
Από την άλλη όμως οφείλεις νομίζω ν’ αναγνωρίσεις πως λίγοι έχουν εκφράσει ό λ ο αυτό το πλέγμα ταυτόχρονα, όπως το έκανε ο Μπουκόφσκι. Ελάχιστοι για παράδειγμα Αμερικανοί συγγραφείς της εργατικής τάξης (ποιοι είναι αυτοί εξάλλου; ) διαθέτουν το ίδιο χιούμορ με τον Μπουκ. ή τη δική του κριτική στάση απέναντι στο αμερικάνικο (στο παγκόσμιο δηλαδή) όνειρο.