Ένας γυμνοσάλιαγκας στο καφενείο

Είναι αρκετές μέρες τώρα που δεν έχω διάθεση να γράψω οτιδήποτε εδώ μέσα – ούτε και πουθενά αλλού άλλωστε. Ετοιμάζω βέβαια (στο μυαλό μου και στο κομοδίνο μου, όπου στοιβάζω τα απαραίτητα βιβλία) τη βαρυσήμαντη πρότασή μου προς το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων για την «Αναγκαιότητα της διδασκαλίας της ερωτικής λογοτεχνίας στη Μέση Εκπαίδευση» και διαβάζω Μισέλ Ουελμπέκ, αλλά να πιάσω το μολύβι στο χέρι και να στρωθώ να γράψω πέντε αράδες γράμματα δεν γίνεται.

 Για χάρη όμως του κυανόκρανου φίλου μου Desertnaut, ο οποίος από τη Δυτική Σαχάρα φαίνεται να αμφισβητεί τη δυνατότητα δημιουργίας υψηλής ποίησης που να περιέχει τη λέξη «slug» και τη λέξη «café» στα ελληνικά, κάθισα κι έγραψα ακριβώς πέντε σειρές υψηλής ελληνικής ποίησης και αυστηρής ιαπωνικής στιχουργικής μορφής. Ιδού:

 Αργοσέρνεται

ένας γυμνοσάλιαγκας

στο καφενείο

 

Μέσα σε τόσα πόδια

πώς ελπίζει να σωθεί;