Άλλοτε με βασανίζει ο έρωτας, άλλοτε με βασανίζει ο χρόνος ή μου πονάνε οι αρθρώσεις· κι άλλοτε δεν με νοιάζει τίποτε απ’ όλα αυτά: ενώ κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή και προσπαθώ να τελειώσω καμιά από καιρό αρχινισμένη δουλειά, πριν αρχίσω δηλαδή να ετοιμάζομαι για να βγω έξω και να συναντήσω τους φίλους μου (και μερικούς άλλους μαζί), σκέφτομαι αίφνης την ανύπαρκτη λέξη υποφέρωτας και στρώνομαι να μεταφράσω ένα τραγούδι του Bob Dylan που τ’ ακούω συνέχεια τις τελευταίες μέρες, το Love sick. Ορίστε:
Με βασανίζει ο έρωτας
Βαδίζω μες στους έρημους δρόμους
Βαδίζω, βαδίζω και σ’ έχω στο μυαλό μου διαρκώς
Σέρνω τα πόδια μου στο δρόμο, το μυαλό μου έχει διαλυθεί
Και τα σύννεφα χύνουν δάκρυα
Άκουσα κάποιον να λέει ψέματα;
Άκουσα κάποιον να φωνάζει από μακριά;
Εγώ μιλούσα σαν παιδί κι εσύ με ρήμαξες μ’ ένα χαμόγελό σου
Την ώρα που κοιμόμουνα βαθιά
Με βασανίζει ο έρωτας, ζω στην καρδιά του πόνου
Ένας τέτοιος έρωτας με αρρωσταίνει
Βλέπω, βλέπω εραστές μες στα λιβάδια
Βλέπω, βλέπω μορφές μες στα παράθυρα
Τους κοιτάζω ώσπου χάνονται· μ’ αφήνουνε μες στη σκιά
Κι αυτή βαστώ μονάχα
Με βασανίζει ο έρωτας· ακούω το ρολόι που χτυπάει
Αυτός ο έρωτας· ο έρωτας με κάνει κι υποφέρω
Κάποιες φορές η σιωπή είναι σαν την καταιγίδα
Κάποιες φορές θέλω να βγω έξω και να τα διαλύσω όλα
Δεν μπορείς για μια φορά να είσαι ειλικρινής;
Σε σκέφτομαι κι αναρωτιέμαι μέσα μου
Με βασανίζει ο έρωτας· μακάρι να μη σε είχα γνωρίσει ποτέ
Με βασανίζει ο έρωτας· να σε ξεχάσω προσπαθώ
Δεν ξέρω τι να κάνω πια
Και τι δεν θα ‘δινα για να ‘μουνα
Μαζί σου
Καμπυλώνοντας κι ενώνοντας τις λέξεις
για να χωρέσουν κάτω από το δέρμα τους τον έρωτα που υποφέρει
(με ή χωρίς την θέληση μας), υπέροχο τραγούδι, φωνή αγαπημένη.
Χαίρομαι που αναφέρεις πρώτα το υπέροχο τραγούδι και κατόπιν την αγαπημένη φωνή, γιατί είμαι φανατικός υποστηρικτής της (αρκετά κοινής νομίζω) άποψης που προτάσσει πάντα το τραγούδι και πολύ μετά βάζει τη φωνή. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο, ίσως, πρόβλημα της ελληνικής μουσικής σκηνής: έχουμε ωραίες φωνές, αλλά δεν έχουμε ωραία τραγούδια.
Και μια και λέμε για τραγούδια και φωνές, άκου το ίδιο τραγούδι με άλλη φωνή σε μια διαφορετική εκτέλεση, από τους συμπαθέστατους έως πολύ καλούς White Stripes.
…και πολλές φορές, μερικά τραγούδια κατοικούνται για πάντα απο τις φωνές που τα πρωτοτραγούδησαν. αδύνατον να συγχωρήσουμε δεύτερες ερμηνείες, όσο καλές κι αν είναι.