Κοιτάζουμε αμίλητοι το ύψωμα με το δάσο των πεύκων.
Κάποτε εκεί, σε μιαν απριλιάτικη λόχμη, γευθήκαμε μια γλυκύτατη εσπέρα.
Ρωτάς αν θυμάμαι, και λες πως τα πάντα θα ‘ναι πάλι σαν πρώτα.
Μεγάλος ο λόγος, – κι ας μη τον προδώσεις ποτέ.
Θα ήθελα να Σε φιλήσω στα μάτια.
Θα ήθελα να Σε σηκώσω στα χέρια μου σαν απίστευτο θάμα.
Θα ήθελα να Σε κλείσω στο στέρνο μου, σαν εκείνον που είχε φτάσει στο σύνορο και τον πνίγει η λαχτάρα για ό,τι τον έσωσε.
Μου γνώρισες πάλι το σούρουπο και το στερέωμα,
μου χάρισες πάλι τον έρωτα, – και τον εαυτό μου.
Νάσος Δετζώρτζης, Παραλλαγές στο ίδιο θέμα, εκδ. Γαβριηλίδης
